‘Bertken schoot plots in een lach als een dikbuikige kabouter hals over kop omverre viel omdat hij tegen een wagenhout gestoten had in de sneeuw; zijn beentjes stonden te perre en keerden over’ (dbnl.org: Stijn Streuvels, Bloemlezing 241)

De doelen staan, bij vijftigen, / bij honderden, te perre, / ter aarden uitgeheven, en... / De boomen zijn omverre, / de teenen in de lucht; tot in / den vasten grond gezonken, / verdwijnt, al even slaggelings, / hun' kroone, in de elzentronken. (Gezelle, Laatste verzen)