In gans Vlaanderen (en daarbuiten) worden de bezitsvormen van de persoonlijke voornaamwoorden verbogen naargelang het geslacht van het zelfstandig naamwoord: mannelijk, vrouwelijk of onzijdig. De vrouwelijke vorm is steeds de standaardvorm waarop de mannelijke en onzijdige vormen zich baseren. De meervoudsvorm volgt steeds de standaardvorm. Bijvoorbeeld:

• mijne vent ('ne(n)' = mannelijke uitgang)
• mijn vrou ('n' = vrouwelijke uitgang = standaardvorm)
• mij kind (Ø = onzijdige uitgang: de eind-n, indien aanwezig in de standaardvorm, wordt verwijderd)
• mijn ouders ('n' = meervoudsuitgang = vrouwelijke uitgang)

In West- en Oost-Vlaanderen wordt de bezitsvorm van de tweede persoon enkelvoud (standaardvorm: ou/jou/u) bij mannelijke naamwoorden niet verbogen met het achtervoegsel 'e(n)', maar wel met 'ne(n)'. Bijvoorbeeld:

• oune lepel (O-Vl) - ou(w)e lepel (Antw - merk op dat de 'w' slechts een weergave is van de aaneenrijging van twee opeenvolgende klinkers, ze behoort noch tot het grondwoord noch tot de buigingsuitgang)
• jounen otto (W-Vl) - ou(w)en otto (Vl-Br - idem)
• ...

In West-Vlaanderen gaat dit, naarmate men verder naar het westen gaat, ook op voor o.m. de eerste persoon meervoud (standaardvorm: uus/ons):

• uusne lepel (W-Vl) - onze lepel (O-Vl)
• oensnen otto (W-Vl) - onzen otto (O-Vl)
• ...

Of de tweede persoon meervoud (standaardvorm: ulder/julder). Bijvoorbeeld:

• junderne lepel (W-Vl) - uldere lepel (O-Vl)
• juldernen otto (W-Vl) - ulderen otto (W-Vl)
• ...

Enz.